برای تو نوشتن همیشه برایم سخت بود...می دانم چرا! تو نیز می دانی...

تو،تنها تجلی نور این آیینه ها

تو تنها یکتای وجود بیگانه من

دستانم را باز بگیر که می خواهم تمامی

آثار نعمتت را ببینی

می خواهم خشنود شوی که من همیشه

خشنود بودم...

می خواهم مرا باز از نو بسازی

زمین و زمانم را ،آب و خاکم را،تمامی وجودم را...

کاش با خودم بیگانه نبودم ،که تو در این،من بودی

کاش با آسمان اینقدر ها فاصله نداشتم

تو بودی همیشه با من بودی اما افسوس که من تورا نداشتم

افسوس که تورا ندانستم

 کاش تورا بیشتر از این می فهمیدم

کاش کمی کمنور تر می آمدی تا این تاریکی کوچک

در این انعکاس نور گم نمی شد

اما تو همیشه باشکوه بودی،رویا بودی،آرزو بودی

بزرگترین حسرت این دل آواره بودی

چگونه نگریستی در من

که چنین سنگینی دو نگاهت را احساس کردم

چگونه می خوانم تو را،می دانی

با دیدگانی مملوء از التماس

با وجودی سراپا نیاز

در سکوتی سهمگین تر از فریاد

فریاد ِ خواستنم

تنها لبخند تورابر نگاهم، خواستنم...

کسی که راهی را با عشق می پیماید،هرگز راه را تنها نپیموده است......."سی.تی.دیویس"

Who wend a way with love,She/he  did not wend the way alone

شب عظیم ترین واقعه ی جهان، تنها آرامش بخش قلب خسته ی من است.شب،آن سکوت سهمگین ژرف ترین سقوط من است.شب ، آن تاریکی پر ابهت تنها امید روشنی من است.وچه سخت می گذرد شب های من.. غم تک سوار جاده های شب باز در خیال تاریکم می تازد.

شکستن تنها آرمان شب های بی قراری من است، شب های عشق من...تا کجا؟تا کدامین کاروانسرا؟تا کدامین شهر، این تک سوار مهمان شب های من است؟!او دیگر مهمان نیست،آشنای دیرینه است که بی خبر از دل در این شب ها می تازد و می تازد.

رازهایی دارم که تنها شب می داند و من.آن همان قصه تک سواریست که تنها من می دانم وشب.شب که می شنود اما هیچ نمی گوید،شب این صبر از کجا دارد خدایا؟ این شب پرنور تنها یار من است که با او حرف ها دارم از این تک سوار...

راز بزرگی دارم با شب آن قلب من است،آن تو ای...

تو بگو تا کدامین خوشه خشکیدن من؟تا کدامین باران گریستن من؟ تا کدامین زخم زمین خوردن من؟ تو بگو شاید تو می دانی،تا کدامین گوشه ی دل شکستن من؟ تا کدامین شراره سوختن من؟ تا کدامین مرگ هراس من؟

تو ، بزرگترین سقوط من، تو ژرف ترین ِ وجود من،بگو با من چی می شود پایان قصه ی شب های من؟ بگو با من،من با این زخم دل تا کجا؟تا کی؟

شاید تو می دانی،بگو با من پایان افسانه شبهای دلتنگ مرا...بگو با من غروب فاصله های نگاهم را! بگو با من باز تا کدامین شب تنهایی من...؟!

Night, that is the biggest phenomenon of the world. Night.the horrible silence , is the only calmative  of my heart. Night that horrible silence is the deepest downfall of me. Night that full of grandeur darkness is the only hope of my lightness. How hard are passing my nights you don’t know.Grief that king of nights, again  gallops in my dark deams.

Breaking is the only gift of  my unrest nights,my love nights…

To where?to which inn , to which city,this king is my nights guest ?Now it isn’t a guest,it is old familiarthat unconscious gallops in my nights.

I have secrets that just night know and me.The story of kings thatju st night know and me.Night that hears but doesn’t say anything,how the night can have this patient my God? This light night is my only friend,that I have speeches with it from this king.

I have a big secret with the night, that it is my heart, that is you…

You say,to which cluster my sear? To which rain  my crying? To which wound my backfall? You say, you may know, to which piece of heart my breaking? To which flames my burning? To which death my fear?

You are my biggest downfall, you are the deepest of my existence, tell me what will be the end of my nights story? Tell me what will I do with wound of my heart?

You may know tell me the end of legend of my nostalgic nights. Tell me sunset of my eyes distances, tell me again to which night my solitude…?

Gece tum dünyanin en buyuk olayi,benim kalbimin tek tesselisidir. Gece ,bü buyuk sessizlik,benm en derin duşuşumdir.Gece o buyuk jelali karanlik benim işiklara son umudümdir.ne kadar zor geçer benim geceler.ve huzun gecelerimin tek prensi yine benim karanlik hayalimde atini surer...

Kirilmak benim huzunlü gecelerimin tek armanidir,benim aşk gecelerimin...nereye kadar?hangi yollara kadar bü huzun gecelarimin misafiridir? O artik misafir değir ,eski bir dost,ki yurekten habersiz gecelerde parliyor.

Benim gizli sozlerim vardir ki bir gece bilir bir ben,o huzunlerimin romanidir. Gece herşeyi duyar ama hep susar,nasil buna dayaniyor allahim? Bü aydin gece benim tek arkadaşimdir. Onunla bü huzunden sözlerim var.

Bir buyuk gizli sözum var gecelerle,o söz benim yüreğimdir,o söz sensin...sen soyle benım ağlamaklarim hangi yağmura kadar? Yere duşuşlerim hangi yaraya kadar? Sen soyle ,belki sen biliyorsundür benim kirilmağim kalbimin hangi zerresine kadar?benim yanmağim hangi alevlere kadar? Korkularım hangi ölümlere kadar?

Belki sen biliyorsundür ,soyle bana ,bana özlem efsanelerimin sonunü soyle,,,bana bakişlarimin üzakliğinin bitişini anlat.soyle bana benim yanlizliğim hangi geceye kadar?

راه عشق ورزیدن به چیزی این است که بدانیم شاید از دستمان برود...

                                                                          "ج.ک.چسترتن"

...The way of loving sth its that we may lose it

یه عمر عشق بودی، دل بودی

و من دیوانه بودم ومن در خواب بودم

امروز نفس شدی ،دریچه ی این قفس شدی

و من مست و دیوانه تر

کاش می دانستم آن چیست

که اینگونه در وجود من ریشه می دواند

کاش بیش ازاین  مهار دل در دستم بود

در دلم اوج گرفتی هر روز بیشتر و بیشتر

قلبم را تو به تپش واداشتی هر روز تند تر و تندتر

و مرا تو اینگونه به اوج بردی هر روز بالاتر و بالاتر

مرا از این تاریکی رهاندی هر روز روشن تر و روشن تر

دیگر دستان من زیباتر از این چه طلبی داشته باشند؟!

و در آن لحظه چه خیره ماندم در چشمانت

که بدان ای دنیای من،رویای من،تک سوار افسانه های دلتنگی من

تو تنهاترین ِ منی...

دلم هوای شکستن کرده است ای دست های مست محراب صداقت دلم را در بیراهه ی طغیان نفرت

اینگونه به آتش نکش...

"دوستم: زهرا"

باز این فاصله ها مرا دلتنگ و دلتنگ تر می کند

فاصله ای به دوری جاده های بی انتها

جاده های سوت و کور شکستن...

تو اگر دوری از من،من اگر دلتنگ چشمان تو هستم

باز امید من با توست،باز آسمان تو از آن من است.

نمی دانم چرا هربار لحظه ی رفتنت برایم سخت است

نگاهم را از نگاهت جدا کردن درد است

دستان گرمت را رها کردن رنج است

و بی تو در این تکرار پوچی ها ماندن عذاب...

دل من امید مبهمی دارد از این رفتن ها و رفتن ها

دل من از این تورا به دامان حادثه ها سپردن ها

هراس مبهمی دارد

از این تورا با خاطره ها راهی سفر کردن ها

حزن سردرگمی دارد

اما چه زیبا که حادثه ی تو منم ، خاطره ی تو منم

نگرانی های سردرگم تو باز منم...

"برای جلب علاقه باید اظهار علاقه دمندی کرد"......دیل کارنگی

To attract oneۥs penchant you should affirm your penchant       

چه با شتاب می گذرد این ثانیه که من دور از تو نفس می کشم

و چگونه این زمان مرا تلف می کند نمی دانی...

کاش می توانستم فریادهای تورا تنها با سکوت نشکنم

کاش می توانستم این سکوت را فریاد بزنم

این بغض را بشکنم که بی توام بی تو...

خسته ام از این افسانه ی تنهایی از این مستی بی می

از هر شب با خیال چشمانت خوابیدن خسته ام

از این فاصله ها دل شکسته ام و هرشب روبه آسمان دارم که

تنها او می داند و می تواند برایش می گویم که:

با تو طلوع کردم ، هر چه غم بود هرچه دلشکستگی بود

 هرچه خستگی بود با تو به خاطره ها سپردم

 دل نه دارو ندارم را نه ، من نفسم را به تو بستم

وتورا از او می خواهم برای تمامی نداشتن هایم

برای تمامی غم هایم، برای تمامی تنها بودن هایم

برای تمامی باختن ها و برای تمامی اشک هایم

تو را از او می خواهم...

In the moments I am away of you  the seconds have acceleration

...And  how this time waste me,you don’t know

I wish I could , not break your shouts just with silence

I wish I could shout this silence

...I could break this sob and shout: I am without you,without you

I am tired, tired of these solitude ballads, of wineless inebriety

Tired of every night sleeping with your eyes dream

I am heartbroken from this distant, and every night

My eyes are heavenward because just he knows and he cans

:I  tell him that

I arise with you, and I give all my grief all my

Heartbrokens and all  my tirednesses to the memories with you.

I give you not only my heart & my things

I attach my breath on you…And I want you from him

Instead of  all my lacks(misses),instead of  my grief

Instead of all my being alones, all my losing

Instead of all my tears

                                                   ...I want you from him

خداوندا:کسی از پشت پرچین نگاهم کرد

 نگاهم کرد وبا افسون چشمانش سر به راهم کرد

سفر،غربت، اسیری دربه در بودن چه گویم

که تنها شوق ماندن در کنارم بی پناهم کرد